Een ontdekkingsreis begint soms met een goede vraag.

Ik las ergens deze zin: ‘In the word question, there is a beautiful word – quest’. Dat vind ik mooi gevonden. Een vraag als startpunt van een quest, een speurtocht naar het antwoord.⠀⠀

Het was zo’n type vraag die mijn therapeut mij destijds stelde. Ik wist hem niet te beantwoorden. Sterker nog, ik begreep hem niet én hij irriteerde me behoorlijk. Ook nog ‘ns. Maar in de afgelopen 25 jaar, want zo lang geleden stelde ze hem mij, bleef ik ermee bezig. Het antwoord kwam stukje bij beetje in beeld, als door een fotolens die steeds iets scherper wordt gesteld.

Ik kan hem hier natuurlijk niet herhalen, dat zou te persoonlijk worden, maar achteraf gezien kan ik zeggen: die vraag was als een laserstraal, precies gericht op het punt waar mijn levensthema’s elkaar kruisten. Niet zozeer prettig maar het zette me op een pad van nadenken en gaandeweg begon opmerkzaamheid zich te ontwikkelen. Ik voelde: deze vraag is voor mij van belang om te begrijpen en het antwoord zal mij iets laten zien wat essentieel is voor mijn groei.

‘Waarom maakte je toen die keuze terwijl je iets anders wilde?’ Soms weet je het antwoord niet, soms zelfs in de verste verte niet. Het geeft niks wanneer we iets niet meteen weten. Sterker nog, die vragen waarbij we peinzend stilvallen of die blijven haken omdat ze ons irriteren, die bevatten juist potentie om ons onvermoede helderheid te brengen.

In therapie helpt een vraag vaak om de opmerkzaamheidsspieren opnieuw te activeren. Ongemerkt kan door de drukte van het leven ons vermogen om onszelf goed waar te nemen verslapt raken, of we hebben het nooit eerder ontwikkeld. Dan is het, wanneer we vastlopen, niet eenvoudig even aan te wijzen waar dat door komt, of aan te geven wie we precies zijn. Vragen helpen je dan weer om bij jezelf terug te komen.

Zo brengen vragen beweging. En of je er door op een korte of langere speurtocht terecht komt, het brengt je dichter bij de schat, oftewel: je eigen hart ?