Wat nam ik mee ná therapie?

Eerder vertelde ik over mijn therapie-ervaringen. Wat vind ik nou het meest bruikbare wat ik meenam ná therapie? Dat zijn meerdere dingen maar nummer één op mijn lijstje is: ontwijken van vervelende gevoelens is geen dagtaak meer.

Ik kan me nog goed herinneren dat ik destijds aan mijn therapeut vroeg: ik voel me telkens zo ellendig, wat moet ik daar nu mee? Ik verwachtte tips om mezelf af te leiden, om het allemaal te relativeren, misschien het advies om op een leuk hobbyclubje te gaan. Nou, haar antwoord onthutste me want ze zei: ‘ga het eens voelen, wat je voelt.’ Ik staarde haar nogal perplex aan. ‘Wordt het dan niet erger?’
Ze legde me uit dat ik me niet voor niets zo voelde, het had ergens grond. Wanneer ik zou gaan voelen zou ik de mogelijkheid hebben zicht daarop te krijgen.

De weken daarna begon ik enigszins sceptisch te schrijven wanneer ik me rot voelde. Ik ontdekte dat dit ‘doorvoelen’ een soort van beweging kent: eerst wordt de intensiteit van het nare gevoel sterker en denk je ‘ik had me hier nooit aan over moeten geven!!’ maar als je even volhoudt dan trekt die intensiteit weer weg. Het is als een golf die aan komt rollen en die ook weer verder trekt. Door vol te houden op de piek van de golf kun je in contact komen met wat er werkelijk speelt.

Wat een winst! Want zo kwam ik in contact met mijn binnenwereld en kwam ik erachter welke innerlijke zorg ik nou eigenlijk nodig had. Bleek veel efficiënter dan maar telkens afleiding te zoeken. Met als bonus; ik ontwikkelde de vaardigheid om te gaan met moeilijke gevoelens!

En hoewel ik nog regelmatig ontwijkgedrag vertoon hoor (Netflix, chocola) zie ik dat als nummer 1 waardevol bijproduct van therapie. Het geeft uiteindelijk het vertrouwen dat doorvoelen geen riskante onderneming is maar een prima haalbare route naar een lichter, vrijer leven.